–त्रैलाेक्य प्रताप सेन
यति बिघ्न गहिराे एहसास कैले नि भएन मृत्युकाे,
यति प्रिय कहिले नि लागेन याे मानव जीवन ।
जता हेर्याे त्यतै त्यतै मडराईरहेछ काल याे काेराेनाकाे,
निल्नै थाल्याे मानव अस्तित्व कस्सिएर किन हाे किन,
प्रकृतिमाथिकाे बलात्कार र दाेहनकेा बदला हाेईन कतै ?
देखिन्छ रे अहिले भेनिसमा सङ्लाे निलाे पानी जताततै ।
पीडाकाे कस्ताे पराकाष्टा छुनहुन्न छाेराले बाबुकाे शव,
लिन हुन्न रे आमाले काखमा आफ्नै मुटुकाे टुक्रालाई अब
प्रेमकाे मिठाे अंगालाेभरी मृत्यु पाे जीवित छ रे त्यहाँ त,
ब्यथाकाे तीर-झीर यसभन्दा तिखाे के राेप्नु यहाँ त।
सक्याे सबै मानव सभ्यता भबिष्य सबै छरपस्ट पारी,
खायाे संस्कार रीति रिवाज र परम्परा कैलै न फिर्ने गरी
भ्याउने भाे निल्ने भाे सबैलाई सजिलै कुनै अट्टहासै नगरी,
नीरिह पाे भए महाशक्तिका दावा गर्नेहरु लिखुरिए यसरी
आशादिप यत्ति छ अब पराजित नगरेास प्रेम बन्धनलाई,
श्रृजेला त्यसैले धर्तिमा नव श्रृष्टि पुर्दै कराल क्रन्दनलाई ।
लाै जा ! बाई बाई , काेराेना तेराे रजाई !!!
१७ बैशाख २०७७